اقليم شناسي

در حدود سه هزار سال پیش یکی از حاکمان مصری پیشنهاد کرده بود که برای جبران کمبود بودجه حکومت ، هوا را به مردم بفروشند و در واقع از مردم پول نفس کشیدن بگیرند؛ اگر چه این حاکم مصری هیچ تصور و اطلاعی درباره ماهیت واقعی هوا نداشت، اما حداقل می‌دانست که هوا برای انسان ضروری و حیاتی است. برای زیستن به هوا نیاز داریم؛ برای نفس کشیدن ، در هر بار به نیم لیتر هوا و در طی روز به بیشتر از 10 هزار لیتر هوا احتیاج داریم. اما همان قدر که به تنمفس بی توجه هستیم، به این موضوع هم که هوا از کجا فراهم می‌شود و پاکی و درجه آلودگی آن چقدر است نیز بی‌توجهیم. این بی‌توجهی شاید از آنجا ناشی می‌شود که هوا در سراسر کره زمین همیشه و برای همه کس موجود در دسترس است، بدون اینکه لازم باشد برای استفاده از آن پولی پرداخت شود.

با وجود تلاشهای زیادی که برای حفاظت محیط زیست انجام می‌شود، آلودگی بطور فزاینده‌ای افزایش می‌یابد. مه غباری که بسیاری شهرهای بزرگ دنیا را فرا گرفته ، نشانگر خطر هولناکی است که سلامت انسان را تهدید می‌کند. تولید فزاینده انرژی از راه سوزاندن سوختهای فسیلی (مانند زغال سنگ و نفت) سبب ازدیاد مقدار دی اکسید کربن در هوا می‌شود. زیادتر شدن فعالیت آتشفشانها از 50 سال پیش ، ازدیاد فرآیندهای احتراقی و استفاده از آتش برای پاکسازی مناطق وسیع به منظور ایجاد زمینهای کشاورزی ، سبب افزایش مقدار گرد و غبار در هوا شده است.




بیشتر دانشمندان هم عقیده‌اند که بزرگترین خطر تهدید کننده لایه اوزون ، کلرو فلوئورو کربنها (CFC) هستند که به عنوان مواد سرمازا در یخچالها و به عنوان مواد پاشنده در اسپریها و حشره کشها استفاده می‌شوند و می‌دانیم که اگر لایه اوزون از بین برود، بطور کلی حیات نیز در سیاره زمین از بین خواهد رفت. "باران اسیدی" خطر بزرگی برای حیات گیاهان است. زیرا بر اثر ترکیب شدن دی اکسید گوگرد (که در بسیاری از فرآیندهای احتراقی تولید می‌شود) با بخار آب ، اسید سولفوریک تشکیل می‌شود و همراه با آسیب باران به صورت باران اسیدی به زمین باز می‌گردد.